"Dyplomacja Polski 'lubelskiej' 1944-1947" - to studium poświęcone aktywności dyplomatycznej Polski "lubelskiej" - od początku uruchomienia przez ZSRR tzw. lewicowej alternatywy rozwiązania kwestii polskiej, do wyboru Sejmu Ustawodawczego w styczniu 1947 roku.  
       Autor opisuje proces organizowania od podstaw służby dyplomatycznej "nowej" Polski, rozpoczęty w okresie PKWN, i kontynuowany przez Rząd Tymczasowy RP, szczególnie po jego przeniesieniu się z Lublina do Warszawy. W wiarygodny sposób pokazuje, że ośrodek kierowniczy. który wyznaczał strategię, cele perspektywiczne, a niejednokrotnie zadania praktyczne dla aktywności międzynarodowej rządu "lubelskiego", znajdował się w Moskwie. Realizacja tych zadań, stosowane środki i metody były skrupulatnie nadzorowane przez komunistów skupionych w centralnym aparacie PPR i administracji państwowej, a także przez sowieckich "doradców". Po latach dla tego typu zewnętrznych działań państwa, które nie dysponowało suwerennością w rozumieniu prawa międzynarodowego, ukuto termin "dyplomacja socjalistyczna".          *
Dyplomacja Polski "lubelskiej" 1944-1947